HalaycıBaşı
New member
Gazeteci María Zabaymuhteşem röportajcı ve parlak konuşma, kendini ilk roman olan 'Valentina', göz kamaştırıcı, utanmaz, şaşırtıcı ve eğlenceli bir şekilde kurguya atar. Ve hayatın zevklerine teslim edilen utanmaz ve sevecen kahramanı, Maria ile konuşmamızı çok kolaylaştırıyor … sermaye günahları:
“Başkent günahını affediyorum Maria.”
“Herkes hakkında konuşalım.”
“Seni affedebilecek kişi ne olurdu?”
“Gula.” Yemeğimi kaybediyorum ve çok tatlıyım, bu yüzden birisi paylaşmaya söz verdiğimiz son kek parçasını yerse anlıyorum. Hatta sevimli bir şey var: zevk için coşku ortaya koyuyor ve ilham verici olabilir. 'Valentina'da, arzunun açlıkla karıştırıldığı birkaç sahne var. Veya tam tersi. Sonunda, hepimiz bir şey için biraz açlığımız var.
“Bazıları affedilemez mi?”
“Ira, kibir, kıskançlık ve tembellik.” Ahlaki bir kırbaçla yaşam için gitmesi değil, ama özgür saldırganlığı sindirmekte zorlanıyorum, iyi ve kötülüklere inanan ve başkalarının hayallerini boykot etmek için daha fazla enerji ayıran insanlar. Ve tembellik bana bir yetenek ihaneti gibi geliyor.
“Başkent günahınız ne olurdu?”
“Muhtemelen şehvet, dünyada yoğun bir olma yolu olarak anlaşılıyor.” Sadece cinsel değil, estetik, hayati, yaratıcı olan arzuyla yaşayan hayatla ilgileniyorum. Günah mı? Olabilmek. Ama aynı zamanda benzin.
“Asla ne taahhütte bulunmasına izin verilmedi?”
“İmrenmek.” Bana öyle geliyor ki üzücü ve kârsız bir enerji. Hayranlık bin kat daha güçlüdür. Kimin iyi işler yaptığını öğrenin, sizi yetenekle kuşatın ve kutlayın, bunu yapar. Kıskançlık sadece küçülür. Dikkatli olmaktan ziyade hırslı günahı tercih ederim.
“Eski listeye modern günah ekler misiniz?”
“İki tane devam ediyorum.” Yalan, ama bir aile yemeğini kurtaran dindar değil, ama hile yapan, manipüle eden, makyaj yapan ve erdem olarak satan. Bu sarhoş. İmpostür zamanlarında, gerçeği söylemek neredeyse devrimci bir eylemdir. Bu yüzden Valentina yalan söylemiyor. Bacağını koyabilir, yangınlara neden olabilir veya kağıtları kaybedebilirsiniz, ancak her zaman acımasız bir dürüstlükten. Acı veya rahatsız olsa bile, en saf haliyle doğrudur. Ve ikincisi, kayıtsızlık taklit et. Bu çağdaş “umursamıyorum”, bağırsakları kaldırdığı zaman önemli bir şey olmadığını iddia etmek için zarif bir duygusal korkak biçimidir.
“Ve hangisini ortadan kaldırırdın?”
“Kibir, evet,” ve sadece, “gerçek yetenek tarafından iyi destekleniyor.” Bir gurur katmanına ihtiyaç duyan insanlar var, böylece sıradanlık köpekbalıkları yenilmiyor. Bu bir tür yaratıcı savunmadır. Ama mizah ve kendi bilinçliliğinde iyi bir banyo yapmalı. Kadife iç kısmı olan bir demir kalkanı gibi bir şey.
“Bugün günah hakkında ne düşünüyorsun?”
“Gözden geçirildiği gibi, bu yararlı bir buluştu.” Başkalarını korumak için bir korku kılavuzu değil, aynı zamanda bizi kontrol altına almak. Bugün bir yeniden okuma yapmalıyız: Normları aşmakla ilgili değil, sonuçları varsaymakla ilgili. Suçluluktan daha fazla sorumlulukla ilgileniyorum, çünkü hata felçleri ve sorumluluk dönüşüyor. Zamanımızın gerçek günahları kategoriye, kurumsallaşmış sinizm, empati ve politik, sosyal ve duygusal popülizm eksikliği, yapılan yeni ifadeler dini ve taş kartonun duygularıdır.
“Başkent günahını affediyorum Maria.”
“Herkes hakkında konuşalım.”
“Seni affedebilecek kişi ne olurdu?”
“Gula.” Yemeğimi kaybediyorum ve çok tatlıyım, bu yüzden birisi paylaşmaya söz verdiğimiz son kek parçasını yerse anlıyorum. Hatta sevimli bir şey var: zevk için coşku ortaya koyuyor ve ilham verici olabilir. 'Valentina'da, arzunun açlıkla karıştırıldığı birkaç sahne var. Veya tam tersi. Sonunda, hepimiz bir şey için biraz açlığımız var.
“Bazıları affedilemez mi?”
“Ira, kibir, kıskançlık ve tembellik.” Ahlaki bir kırbaçla yaşam için gitmesi değil, ama özgür saldırganlığı sindirmekte zorlanıyorum, iyi ve kötülüklere inanan ve başkalarının hayallerini boykot etmek için daha fazla enerji ayıran insanlar. Ve tembellik bana bir yetenek ihaneti gibi geliyor.
“Başkent günahınız ne olurdu?”
“Muhtemelen şehvet, dünyada yoğun bir olma yolu olarak anlaşılıyor.” Sadece cinsel değil, estetik, hayati, yaratıcı olan arzuyla yaşayan hayatla ilgileniyorum. Günah mı? Olabilmek. Ama aynı zamanda benzin.
“Asla ne taahhütte bulunmasına izin verilmedi?”
“İmrenmek.” Bana öyle geliyor ki üzücü ve kârsız bir enerji. Hayranlık bin kat daha güçlüdür. Kimin iyi işler yaptığını öğrenin, sizi yetenekle kuşatın ve kutlayın, bunu yapar. Kıskançlık sadece küçülür. Dikkatli olmaktan ziyade hırslı günahı tercih ederim.
“Eski listeye modern günah ekler misiniz?”
“İki tane devam ediyorum.” Yalan, ama bir aile yemeğini kurtaran dindar değil, ama hile yapan, manipüle eden, makyaj yapan ve erdem olarak satan. Bu sarhoş. İmpostür zamanlarında, gerçeği söylemek neredeyse devrimci bir eylemdir. Bu yüzden Valentina yalan söylemiyor. Bacağını koyabilir, yangınlara neden olabilir veya kağıtları kaybedebilirsiniz, ancak her zaman acımasız bir dürüstlükten. Acı veya rahatsız olsa bile, en saf haliyle doğrudur. Ve ikincisi, kayıtsızlık taklit et. Bu çağdaş “umursamıyorum”, bağırsakları kaldırdığı zaman önemli bir şey olmadığını iddia etmek için zarif bir duygusal korkak biçimidir.
“Ve hangisini ortadan kaldırırdın?”
“Kibir, evet,” ve sadece, “gerçek yetenek tarafından iyi destekleniyor.” Bir gurur katmanına ihtiyaç duyan insanlar var, böylece sıradanlık köpekbalıkları yenilmiyor. Bu bir tür yaratıcı savunmadır. Ama mizah ve kendi bilinçliliğinde iyi bir banyo yapmalı. Kadife iç kısmı olan bir demir kalkanı gibi bir şey.
“Bugün günah hakkında ne düşünüyorsun?”
“Gözden geçirildiği gibi, bu yararlı bir buluştu.” Başkalarını korumak için bir korku kılavuzu değil, aynı zamanda bizi kontrol altına almak. Bugün bir yeniden okuma yapmalıyız: Normları aşmakla ilgili değil, sonuçları varsaymakla ilgili. Suçluluktan daha fazla sorumlulukla ilgileniyorum, çünkü hata felçleri ve sorumluluk dönüşüyor. Zamanımızın gerçek günahları kategoriye, kurumsallaşmış sinizm, empati ve politik, sosyal ve duygusal popülizm eksikliği, yapılan yeni ifadeler dini ve taş kartonun duygularıdır.
