HalaycıBaşı
New member
Harika sergi, önemli, benzeri görülmemiş: 'Kara Paris. Fransa'nın başkentini 1950 ve 2000 tarihinde sermaye ve kültürün sermaye ve metamorfozunun sermayesinin sermaye sürecine dönüştüren yüz elli sanatçının – yazma, müzisyenler, yaratıcılar – Afrikalı ailelerin soyundan gelen sanatsal devreler ve devrimci mücadeleler (Pompidou Center).
Geçen yüzyılın 30'lu ve 40'lı yıllarında, Paris-Aimé Césaire, Léopold Sédar Senghor, Paulette Sisters, Jane Nardal'dan geçen önemli bir frankofon yazar grubu, Jacques Rabemanjara, Leon-Gontran bayanlar, Guy Tirolien, Birgo Diop Historic Aldo. Büyük Francophone yazarları, antikolonyal mücadelelerle bağlantılı kendi kimliklerini iddia ettiler.
'Kara Paris' Bu sermaye tarihini hatırlayın. Ancak, Paris'e yerleşen yaratıcıların ABD, Karayipler veya Afrika'dan siyasi, sosyal, kültürel, hatta cinsel nedenlerden kaçan yaratıcıların tarihini yeniden inşa ederek çok daha ileri gider. Paris'te, kendi disiplinlerinin tarihi, caz gerçeküstücülüğünün, devrimci literatürün samimi şiire, Afrika kökenli sanatçıların ulusötesi dayanışmasına cinsel kurtuluşun tarihi için yeni yollar yaratmalarına ve kırmalarına izin veren desteği buldular.
Alicia KnockUlusal Çağdaş Sanat Müzesi (Pompidou Center) şefinde muhafazakar, ekibi ve bir bilimsel, Amerikan, Karayip ve Afrikalı danışmanlar ağı, bu 'Kara Paris'in başlangıcını, macerasını ve katkılarını sunmak için bir dizi özel oda kurdu. Başlangıçtan itibaren, 'Paris Panfricano' sürecin Paris tohumlarını sunuyor … Öncü, Amerikalı yazar James Baldwin 1948'de Paris'te cinsel, kültürel ve sosyal nedenlerle ABD'den kaçtı. Onun kişiliği transatlantik bir etki yaratıyor. Martinica'nın Fransız yazarı Aimé Césaire, 1950'de efsanevi 'Kolonizasyon Üzerine Konuşması'nı yayınlıyor. Altı yıl sonra, Sorbonne Siyah yazarlarının ilk Kongresi, ABD'de sivil hakların hareketi ile Afrika sömürgeciliği arasında bir ilişki kuruyor. 1946 ve 1950 yılları arasında Paris'te caz kulüpleri gelişti ve birkaç Pan -African yayıncısı kuruldu.
Bu sunumdan sonra sergi, şair ve filozofun büyük figüründe duruyor Edouard GlissantFransızca doğdu Martinbaşkentin akademik ve avant -garde okulu olarak pozisyonunu aydınlatmak. Avant -Garde'nin parlayan yankıları hala mevcuttu ve gerçeküstücülük derinden çekici kaldı. Küba sanatçısı Wifredo Lam, diğerlerinin yanı sıra, Küba, Francophone Karayipler ve Fransız başkenti arasında bir köprü görevi görüyor. Haiti Roland Dorcly gibi sanatçılar, aile kökleri ile kazara sanatın klasik kanonu arasındaki bir sentezde çalışıyorlar.
New York, Amerikalı yaratıcılara soyutlama ve soyut ekspresyoncunun lansmanı için bir sermaye vitrini sunuyorsa, Paris en çeşitli milliyetin siyah yaratıcılarına Amerikan ırkçılığından kaçma fırsatı sunar ve çok sağlam bir kozmopolit projeksiyon ağı (galeriler, dergiler, kurumlar) kolaylaştırır, bu da yaratıcıların tanınmasına katkıda bulunur. Ed Clark Ve Luce Turnier, diğerleri arasında.
Paris ayrıca yaratıcılara New York ve Londra'da her zaman bulamadıkları ulusötesi bir diyalog alanı sunar: devrimci dayanışma, militan kültürden ayrılamaz, çoğu zaman sürgün yolunu alan Amerikalı sanatçıların, eski kolonilerde doğan Fransız sanatçılar, farklı Afrika ve Fransız ultramar bölgelerinin bağımsızlığı. 1969'da Pan Amerikan Cezayir Festivali, Kara Panter Partisi gibi entelektüelleri, militanları, müzisyenleri ve devrimci örgütleri bir araya getiriyor.
Jazz'ın kurucu anavatanı Amerika Birleşik Devletleri'nde. Geçen yüzyılın 50'li ve 60'lı yıllarının Paris'inde, Amerikalı sanatçılar yerli anavatanlarından kaçtılar ve Woody Allen'a göre caz tarihinin en iyi gitaristi Django Reinhardt) daha büyük bir öneme sahip. Miles Davis'in sadece Parisli değil caz tarihinde kendi pozisyonu var. Müziği Louis Malle aracılığıyla 'Nouvelle Vague' de çok mevcut. Charlie Parker ise, 'Paris'te Nisan' olağanüstü bir haraç öder. Josephine Baker tarafından oynanan aynı başlık şarkısı, diğerlerinin yanı sıra, Paris'in siyah başkentine efsanevi bir haraç. “Ülkem ve Paris'im iki aşkım var,” diyor başka bir efsanevi şarkıda.
Kendi yerel ritminin ardından Paris, 'yeni soyutlamaların' başkentinde yirminci yüzyılın 70'leri ve 80'leri olacak. 'Black Paris'te bulunan Diagne Chanel, Clem Lawson, Mary Lawson, Mary Lovelace O'Neal gibi yaratıcıların eserleri, diğer sanatçıların kimliğin onaylanmasını tercih ettikleri zamanın sanatsal geleceğinin kötü keşfedilmiş akımlarını aydınlatıyor. Afrika ve Fransa'da göç, banliyö mücadeleleri, sosyal gerilimler, Paris'te oluşturulan Amadou Gaye veya Ming Smith gibi bir nesil sanatçı, fotoğrafçı ve film yapımcısını derinden işaretleyecek.
'Paris Negro'nun bu sosyal boyutunun başka bir büyük bölümü var:' köleliğin ayinleri ve anıları '. Paris sadece büyük bir kültürel, sanatsal başkent değildi. Aynı zamanda bir sömürge başkenti. Dominik José Castillo veya Franco-Haitian Elodie Barthélémy gibi sanatçıların çalışmaları, ulusötesi karanlığın siyah bölümünü gösteriyor.
'Kara Paris' gibi bir pedagojik projenin temizleme, keşfetme, tartışma, tamamlama için başka birçok bölüm ve arazi vardır. Temel kaldı. Nadir bir geçmişe sahip ortak bir proje, bizi çağdaş sanat ve kültürlerin ulusötesi, etnik ve kültürel bir tarihini keşfetmeye davet ediyor. Bu büyük serginin baş komiseri Alicia Knock, bazı katkılarını bu şekilde özetliyor: «Paris'teki siyah varlık, modern dillerin ve ikonografilerin zenginleştirilmesine katkıda bulundu. Paris'teki Afrika -American'ın soyutlama tarihine katkısı gibi bazı alanlarda bu sadece önemlidir. Soyut Ekspresyonizmde Afro -Atlantik Sanat'ın 'özgür caz' teknikleri ile diğer katkıların yanı sıra çok daha büyük etkisi konusunda ısrar etmek de önemlidir. Bilinen bir diğer sosyal ve kültürel yön, sömürgecilik tarihinde gerçeküstücülüğün önemidir … »
Bir Hata Bildir
Geçen yüzyılın 30'lu ve 40'lı yıllarında, Paris-Aimé Césaire, Léopold Sédar Senghor, Paulette Sisters, Jane Nardal'dan geçen önemli bir frankofon yazar grubu, Jacques Rabemanjara, Leon-Gontran bayanlar, Guy Tirolien, Birgo Diop Historic Aldo. Büyük Francophone yazarları, antikolonyal mücadelelerle bağlantılı kendi kimliklerini iddia ettiler.
'Kara Paris' Bu sermaye tarihini hatırlayın. Ancak, Paris'e yerleşen yaratıcıların ABD, Karayipler veya Afrika'dan siyasi, sosyal, kültürel, hatta cinsel nedenlerden kaçan yaratıcıların tarihini yeniden inşa ederek çok daha ileri gider. Paris'te, kendi disiplinlerinin tarihi, caz gerçeküstücülüğünün, devrimci literatürün samimi şiire, Afrika kökenli sanatçıların ulusötesi dayanışmasına cinsel kurtuluşun tarihi için yeni yollar yaratmalarına ve kırmalarına izin veren desteği buldular.
Alicia KnockUlusal Çağdaş Sanat Müzesi (Pompidou Center) şefinde muhafazakar, ekibi ve bir bilimsel, Amerikan, Karayip ve Afrikalı danışmanlar ağı, bu 'Kara Paris'in başlangıcını, macerasını ve katkılarını sunmak için bir dizi özel oda kurdu. Başlangıçtan itibaren, 'Paris Panfricano' sürecin Paris tohumlarını sunuyor … Öncü, Amerikalı yazar James Baldwin 1948'de Paris'te cinsel, kültürel ve sosyal nedenlerle ABD'den kaçtı. Onun kişiliği transatlantik bir etki yaratıyor. Martinica'nın Fransız yazarı Aimé Césaire, 1950'de efsanevi 'Kolonizasyon Üzerine Konuşması'nı yayınlıyor. Altı yıl sonra, Sorbonne Siyah yazarlarının ilk Kongresi, ABD'de sivil hakların hareketi ile Afrika sömürgeciliği arasında bir ilişki kuruyor. 1946 ve 1950 yılları arasında Paris'te caz kulüpleri gelişti ve birkaç Pan -African yayıncısı kuruldu.
Bu sunumdan sonra sergi, şair ve filozofun büyük figüründe duruyor Edouard GlissantFransızca doğdu Martinbaşkentin akademik ve avant -garde okulu olarak pozisyonunu aydınlatmak. Avant -Garde'nin parlayan yankıları hala mevcuttu ve gerçeküstücülük derinden çekici kaldı. Küba sanatçısı Wifredo Lam, diğerlerinin yanı sıra, Küba, Francophone Karayipler ve Fransız başkenti arasında bir köprü görevi görüyor. Haiti Roland Dorcly gibi sanatçılar, aile kökleri ile kazara sanatın klasik kanonu arasındaki bir sentezde çalışıyorlar.
New York, Amerikalı yaratıcılara soyutlama ve soyut ekspresyoncunun lansmanı için bir sermaye vitrini sunuyorsa, Paris en çeşitli milliyetin siyah yaratıcılarına Amerikan ırkçılığından kaçma fırsatı sunar ve çok sağlam bir kozmopolit projeksiyon ağı (galeriler, dergiler, kurumlar) kolaylaştırır, bu da yaratıcıların tanınmasına katkıda bulunur. Ed Clark Ve Luce Turnier, diğerleri arasında.
Paris ayrıca yaratıcılara New York ve Londra'da her zaman bulamadıkları ulusötesi bir diyalog alanı sunar: devrimci dayanışma, militan kültürden ayrılamaz, çoğu zaman sürgün yolunu alan Amerikalı sanatçıların, eski kolonilerde doğan Fransız sanatçılar, farklı Afrika ve Fransız ultramar bölgelerinin bağımsızlığı. 1969'da Pan Amerikan Cezayir Festivali, Kara Panter Partisi gibi entelektüelleri, militanları, müzisyenleri ve devrimci örgütleri bir araya getiriyor.
Jazz'ın kurucu anavatanı Amerika Birleşik Devletleri'nde. Geçen yüzyılın 50'li ve 60'lı yıllarının Paris'inde, Amerikalı sanatçılar yerli anavatanlarından kaçtılar ve Woody Allen'a göre caz tarihinin en iyi gitaristi Django Reinhardt) daha büyük bir öneme sahip. Miles Davis'in sadece Parisli değil caz tarihinde kendi pozisyonu var. Müziği Louis Malle aracılığıyla 'Nouvelle Vague' de çok mevcut. Charlie Parker ise, 'Paris'te Nisan' olağanüstü bir haraç öder. Josephine Baker tarafından oynanan aynı başlık şarkısı, diğerlerinin yanı sıra, Paris'in siyah başkentine efsanevi bir haraç. “Ülkem ve Paris'im iki aşkım var,” diyor başka bir efsanevi şarkıda.
Kendi yerel ritminin ardından Paris, 'yeni soyutlamaların' başkentinde yirminci yüzyılın 70'leri ve 80'leri olacak. 'Black Paris'te bulunan Diagne Chanel, Clem Lawson, Mary Lawson, Mary Lovelace O'Neal gibi yaratıcıların eserleri, diğer sanatçıların kimliğin onaylanmasını tercih ettikleri zamanın sanatsal geleceğinin kötü keşfedilmiş akımlarını aydınlatıyor. Afrika ve Fransa'da göç, banliyö mücadeleleri, sosyal gerilimler, Paris'te oluşturulan Amadou Gaye veya Ming Smith gibi bir nesil sanatçı, fotoğrafçı ve film yapımcısını derinden işaretleyecek.
'Paris Negro'nun bu sosyal boyutunun başka bir büyük bölümü var:' köleliğin ayinleri ve anıları '. Paris sadece büyük bir kültürel, sanatsal başkent değildi. Aynı zamanda bir sömürge başkenti. Dominik José Castillo veya Franco-Haitian Elodie Barthélémy gibi sanatçıların çalışmaları, ulusötesi karanlığın siyah bölümünü gösteriyor.
'Kara Paris' gibi bir pedagojik projenin temizleme, keşfetme, tartışma, tamamlama için başka birçok bölüm ve arazi vardır. Temel kaldı. Nadir bir geçmişe sahip ortak bir proje, bizi çağdaş sanat ve kültürlerin ulusötesi, etnik ve kültürel bir tarihini keşfetmeye davet ediyor. Bu büyük serginin baş komiseri Alicia Knock, bazı katkılarını bu şekilde özetliyor: «Paris'teki siyah varlık, modern dillerin ve ikonografilerin zenginleştirilmesine katkıda bulundu. Paris'teki Afrika -American'ın soyutlama tarihine katkısı gibi bazı alanlarda bu sadece önemlidir. Soyut Ekspresyonizmde Afro -Atlantik Sanat'ın 'özgür caz' teknikleri ile diğer katkıların yanı sıra çok daha büyük etkisi konusunda ısrar etmek de önemlidir. Bilinen bir diğer sosyal ve kültürel yön, sömürgecilik tarihinde gerçeküstücülüğün önemidir … »
Bir Hata Bildir
