HalaycıBaşı
New member
Lima, Miraflores'teki bir Çin yemek restoranında Vargas Llosa'yı tanıdığım kaderi istedi. Yeni okumuştu, göz kamaştırdı, 'Dünya Sonu Savaşı'. On sekiz yaşındaydı ve Lima'nın 'La Prensa' gazetesinin köşe yazarıydı. Mario bunu söyledi … Oportünistler, konaklama birimleri, kendilerine büyük bir hayat veren, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki üniversite profesörleri olarak kapitalizmin faydalarından yararlanan solcu entelektüellere karşı bir sütunu sevdi. Vargas Llosa'nın Malraux'umuz olduğunu yazmıştım. Düzleşmiş hissetmiyordu. Malraux gibi kültür bakanı olmak istemiyordu, cumhurbaşkanı olmak istedi. Victor Hugo'umuzdu.
Ertesi yıl, Vargas Llosa'nın üç yıl önce 'La Torre de Babel' programını gece saat on saatte sunduğu aynı kanal olan Lima'nın 5. Kanal 5'te yaptığı bir televizyon programı olan 'Connections' ile röportaj yaptım. Ona Haiti Café de Miraflores'teki “Basın” için röportaj yaptığı eski wife Julia Teyze'den bahsetmek istesem de, sadece politika konuştuk. Başkan Belaunde Mario'nun başbakanı olmasını istedi. Ama bakan olmak istemiyordu, başkan olmak istedi. Neruda başarılı olamamıştı; Zaten Nobel olan García Márquez, şişkinliği denemek ve atlatmak istemedi; Paz ve Fuentes siyasi olarak komplo kurdular, ancak, sagacı, hesap makineleri, mesleki politikaya sıçradı. Ona en uzak siyasi arzusunun ne olduğunu sordum. Ne yazık ki, “gizli” kelimesini kastettiğimde çıkmadı, dolaştım ve bir utançtı.
Mario'nun üniversite profesörü olduğu San Juan, Porto Riko'dayız. Elli yaşına girmiştim. Karısı Patricia ve iki çocuğuyla birlikteydi. İspanyol konsolosu Juan Ignacio Tena, Juanchín ile konuştu ve konsolosluk konağında kalmasını istedi. Büyük ev sahibi Juanchín, sarılmalar arasında beni aldı ve Madrid'e gitti. Gülen otlar konusunda uzman olan Gölge'de Vicecónsul gibi bir hafta kaldım. Her gün Mario'nun oğlu Rastafari Gonzalo ile tanıştım ve denize gittik, esrar içtik ve Marley'i dinledik. Geceleri Mario ve Patricia ile sinemaya gittik. José Sacristán ile 'her yere seyahati' gördük. Juanchín yıllar sonra Alfredo Bryce ile akşam yemeği yiyerek öldü.
Her zaman özenli olan Vargas Llosa, beni 'Washington Post'un sahibi Katharine Graham'ın onuruna Lima'daki Barranco'daki evinde bir yemeğe davet etti. Bunu bana tanıttı. Ona bir gazetecilik ve edebiyat vaadi olduğumu söyledi. Ona Peru'nun yerine getirilmemiş vaatlerden oluşan bir ülke olduğunu söyledim. Mario bir İngilizce konuşması okudu ve Bayan Kay'ı sağladı. O anda Malraux olmadığını anladım, Victor Hugo değildi. Vargas Llosa'yı Amerika Birleşik Devletleri'nde ünlü kılan ve onu 'New Yorker' dergisindeki edebi eleştirileriyle öven büyük bir romancı olan John Updike'di.
Erotik resimlerle süslenmiş Barranco'daki evinin yatak odasında Vargas Llosa benden bir konuşma hazırlamamı ve beni politikacı olarak açmamı istedi. Mario elli bir yıldı; Ben yirmi iki; Siyasete girmeye ve muhalefeti göreve yöneltmeye karar vermişti. Onur duydum, komisyonu kabul ettim, konuşmayı hazırladım ve takıntılı bir şekilde prova ettim. Mitingin arifesinde Vargas Llosa beni kütüphanesine götürdü ve kamu eyleminde konuşmamamı istedi. Bana esrar sigara içmek ve kötü notlar almak için sizi üniversiteden kovduklarını söylediler. Bu doğru, tanıdım. Konuşmasan iyi olur, bana dedi. Anlıyorum, istifa ettim. Ancak, meydandaydım ve alkışladım.
Vargas Llosa zaten başkanlık adayı olduğunda, danışmanı Frederick Cooper beni bir kahveye çağırdı ve Mario'nun danışmanlarından biri olmamı istediğini söyledi. Büyülü, dedim. Ücret mi yoksa fahri bir iş mi olur? Bana sordu. Ben acımasız açgözlülükle şarj olurdum. Televizyon programımdan ayrılmak zorunda kalacağım, ekledim. Cooper beni bir daha aramadı. Vargas Llosa'yı danışman olarak değil, televizyon gazetecisi olarak destekleyeceğime karar verdim. Kampanya sırasında bazı röportajlarda Mario'ya bu siyasi maceradan esinlenen bir kitap yazıp yazmayacağını sordum. Soruyu beğenmedi. Hayır, kuru cevap verdi. Bir süre sonra 'Suda Balık'taki her şeyi anlattı.
İlk turda başkanlığı kazanmadığı için Kongre'de çoğunluk almadığı için Vargas Llosa çok hayal kırıklığına uğradı ve ikinci turdan vazgeçmeyi düşündü. Evimi Barranco'ya çağırdı. En iyi arkadaşlarını gösterdi. Yarışta pes etmesi veya devam etmesi gerekip gerekmediğini sordu. Patricia ona devam etmesini söyledi. Hepimiz ona sonuna kadar savaşması gerektiğini söyledik. Ama oğlu Álvaro emekli olmasını tavsiye etti. Mario onu görmezden geldi. Oy pusulasında kaybettikten sonra beni harika bir gazeteci olan Hildebrandt ile birlikte evine, veda öğle yemeğine davet etti. Yaralı bir adamdı ve aynı zamanda özgürlüğünü kurtaran bir adamdı. Rahatlamış gibiydi. Peru başkanlığını kaybettiği gerçeği sayesinde Nobel Edebiyat Ödülü kazandı. Eğer onu cumhurbaşkanı seçerse, Nobel olmazdı.
Madrid'deki Palace Hotel'de beni Octavio Paz ile tanıştırdı ve yazmaya teşvik etti. Yaşadığım Washington'da Mario ve Patricia'yı kız kardeşimden siyah bir Mercedes'te arıyordum -la -Law Liza ve sinemaya gittik. Ben Stiller ile 'gerçeklik ısırıkları' »gördük. Mario ve Patricia sinemayı severdi. İyi filmlerin ve hatta kötülerin tadını çıkarıyorum, dedi. Sonra beni öğrettiği Princeton'dan aradı ve bana 'Kimseye söyleme' romanını yayınlaması gerektiğini söyledi. Ben istemeden, romanı tavsiye ederek tusquets ve seix barral başyazılarını aradı. Seix Barral'dan şair Gimferrer, yayınlamaya karar verdi ve Mario'dan propaganda için bir paragraf istedi. Vargas Llosa bunun “mükemmel bir roman” olduğunu yazdı. Büyük ölçüde abarttı. Adaylığını desteklediği için lehime geri dönmek istedi. Onun sayesinde yazar olarak kariyere başladım.
Biz Biltmore Hotel'in tercih ettiği bir şehir olan Madrid ve Miami'deydik, zaten sinemaya gidiyorduk ve yemeğe gittik. Carmen Balcells'in beni edebi ajansında imzalamasını sağladı. Fujimori'nin bir diktatör olduğunu ve otokratı destekleyen Perulu'nun büyük çoğunluğu olduğunu söyledi. Álvaro'ya göre, bana beni Amerika Birleşik Devletleri vatandaşı yaptığını söylediğimde memnun oldu çünkü Álvaro'ya göre “mutlu barbarlık” ülkesi Fujimori'nin Mafioso Peru'ya dönmek istemiyordu. Büyük yazar Montaner, Georgetown'daki 35. Cadde'deki dairem ve Key Biscayne'nin Hampton Caddesi'ndeki evimi ziyaret etti. Muhtemelen kitapları olduğunu görmekten memnundu.
Arkadaş olduğumuz yıllardı. Sonra düşman olduk.
Doksanların sonunda programımda Fujimori ile röportaj yaptım. Röportaj dostça, şikayetçi. Vargas Llosa beni bu zayıflığı affetmedi. Santo Domingo Kitap Fuarı'ndayken, beni selamlamak istemedi, beni görmezden geldi, ancak Patricia daha sonra beni selamladı. Sonra birbirimizi Miami'deki bir sanat galerisinde gördük ve el sıkışmak istemedik, bu da beni emekli olmaya zorladı, dehşete düştü.
Sonra Perulu Basınında halka açık bir şekilde savaşıyoruz çünkü Toledo'nun başkanlık adaylığını destekledi ve ben televizyondan savaştım. Toledo'nun bir alçak, yalancı olduğunu söyledim. Álvaro Vargas Llosa programıma geldi ve ikinci turdan önce Toledo ile ayrıldı. Babası beni bu karar için haksız yere suçladı ve bana “dedikodu, manipülatif ve ilgi çekici” dedi. Toledo başkanlığı kazandı. Şimdi bir hırsız için hapsedildi.
Yıllar sonra Meksika, Guadalajara'dayız. Beni sevgiyle karşıladı. Onun hareket ettiğini görmek için tiyatroya gittim. Elephantiam hafızasından etkilendim. Birlikte akşam yemeği yedik. Uzlaşma yapmıştık. Planeta ödülünde ikinci olduğu için beni tebrik etti.
Sonra tekrar Peru basında savaştık çünkü Humala'nın başkanlık adaylığını destekledi ve ben televizyondan savaştım. Bana “Palyaço, Esnob, Jester” dedi. Aptalca, sanki yapmadığım gibi kindar dedim. Humala başkanlığı kazandı. Şimdi bir hırsız için hapsedildi.
Vargas Llosa'nın ölmesinden iki yıl önce, kurgudan Mario'nun García Márquez'e verdiği yumrukları yeniden yaratmaya çalışan 'Geniuses' romanını yayınladım. İspanya'nın 'Ülkesi'nde röportaj yapan Vargas Llosa, romanımın kesinlikle “çok fazla yalan” olduğunu söyledi. Başyapıtlarını okumayı öğrendiğim bir şey cevapladım: İyi romanlar, anlatıcı altında kötü bir şekilde çözüldüğü romanlar, okuyucuyu şüphesiz gerçekler olduklarına ikna etmeyi başarıyor. 'Geniusları' okumadığını hiç bilmiyordum.
Ertesi yıl, Vargas Llosa'nın üç yıl önce 'La Torre de Babel' programını gece saat on saatte sunduğu aynı kanal olan Lima'nın 5. Kanal 5'te yaptığı bir televizyon programı olan 'Connections' ile röportaj yaptım. Ona Haiti Café de Miraflores'teki “Basın” için röportaj yaptığı eski wife Julia Teyze'den bahsetmek istesem de, sadece politika konuştuk. Başkan Belaunde Mario'nun başbakanı olmasını istedi. Ama bakan olmak istemiyordu, başkan olmak istedi. Neruda başarılı olamamıştı; Zaten Nobel olan García Márquez, şişkinliği denemek ve atlatmak istemedi; Paz ve Fuentes siyasi olarak komplo kurdular, ancak, sagacı, hesap makineleri, mesleki politikaya sıçradı. Ona en uzak siyasi arzusunun ne olduğunu sordum. Ne yazık ki, “gizli” kelimesini kastettiğimde çıkmadı, dolaştım ve bir utançtı.
Mario'nun üniversite profesörü olduğu San Juan, Porto Riko'dayız. Elli yaşına girmiştim. Karısı Patricia ve iki çocuğuyla birlikteydi. İspanyol konsolosu Juan Ignacio Tena, Juanchín ile konuştu ve konsolosluk konağında kalmasını istedi. Büyük ev sahibi Juanchín, sarılmalar arasında beni aldı ve Madrid'e gitti. Gülen otlar konusunda uzman olan Gölge'de Vicecónsul gibi bir hafta kaldım. Her gün Mario'nun oğlu Rastafari Gonzalo ile tanıştım ve denize gittik, esrar içtik ve Marley'i dinledik. Geceleri Mario ve Patricia ile sinemaya gittik. José Sacristán ile 'her yere seyahati' gördük. Juanchín yıllar sonra Alfredo Bryce ile akşam yemeği yiyerek öldü.
Her zaman özenli olan Vargas Llosa, beni 'Washington Post'un sahibi Katharine Graham'ın onuruna Lima'daki Barranco'daki evinde bir yemeğe davet etti. Bunu bana tanıttı. Ona bir gazetecilik ve edebiyat vaadi olduğumu söyledi. Ona Peru'nun yerine getirilmemiş vaatlerden oluşan bir ülke olduğunu söyledim. Mario bir İngilizce konuşması okudu ve Bayan Kay'ı sağladı. O anda Malraux olmadığını anladım, Victor Hugo değildi. Vargas Llosa'yı Amerika Birleşik Devletleri'nde ünlü kılan ve onu 'New Yorker' dergisindeki edebi eleştirileriyle öven büyük bir romancı olan John Updike'di.
Erotik resimlerle süslenmiş Barranco'daki evinin yatak odasında Vargas Llosa benden bir konuşma hazırlamamı ve beni politikacı olarak açmamı istedi. Mario elli bir yıldı; Ben yirmi iki; Siyasete girmeye ve muhalefeti göreve yöneltmeye karar vermişti. Onur duydum, komisyonu kabul ettim, konuşmayı hazırladım ve takıntılı bir şekilde prova ettim. Mitingin arifesinde Vargas Llosa beni kütüphanesine götürdü ve kamu eyleminde konuşmamamı istedi. Bana esrar sigara içmek ve kötü notlar almak için sizi üniversiteden kovduklarını söylediler. Bu doğru, tanıdım. Konuşmasan iyi olur, bana dedi. Anlıyorum, istifa ettim. Ancak, meydandaydım ve alkışladım.
Vargas Llosa zaten başkanlık adayı olduğunda, danışmanı Frederick Cooper beni bir kahveye çağırdı ve Mario'nun danışmanlarından biri olmamı istediğini söyledi. Büyülü, dedim. Ücret mi yoksa fahri bir iş mi olur? Bana sordu. Ben acımasız açgözlülükle şarj olurdum. Televizyon programımdan ayrılmak zorunda kalacağım, ekledim. Cooper beni bir daha aramadı. Vargas Llosa'yı danışman olarak değil, televizyon gazetecisi olarak destekleyeceğime karar verdim. Kampanya sırasında bazı röportajlarda Mario'ya bu siyasi maceradan esinlenen bir kitap yazıp yazmayacağını sordum. Soruyu beğenmedi. Hayır, kuru cevap verdi. Bir süre sonra 'Suda Balık'taki her şeyi anlattı.
İlk turda başkanlığı kazanmadığı için Kongre'de çoğunluk almadığı için Vargas Llosa çok hayal kırıklığına uğradı ve ikinci turdan vazgeçmeyi düşündü. Evimi Barranco'ya çağırdı. En iyi arkadaşlarını gösterdi. Yarışta pes etmesi veya devam etmesi gerekip gerekmediğini sordu. Patricia ona devam etmesini söyledi. Hepimiz ona sonuna kadar savaşması gerektiğini söyledik. Ama oğlu Álvaro emekli olmasını tavsiye etti. Mario onu görmezden geldi. Oy pusulasında kaybettikten sonra beni harika bir gazeteci olan Hildebrandt ile birlikte evine, veda öğle yemeğine davet etti. Yaralı bir adamdı ve aynı zamanda özgürlüğünü kurtaran bir adamdı. Rahatlamış gibiydi. Peru başkanlığını kaybettiği gerçeği sayesinde Nobel Edebiyat Ödülü kazandı. Eğer onu cumhurbaşkanı seçerse, Nobel olmazdı.
Madrid'deki Palace Hotel'de beni Octavio Paz ile tanıştırdı ve yazmaya teşvik etti. Yaşadığım Washington'da Mario ve Patricia'yı kız kardeşimden siyah bir Mercedes'te arıyordum -la -Law Liza ve sinemaya gittik. Ben Stiller ile 'gerçeklik ısırıkları' »gördük. Mario ve Patricia sinemayı severdi. İyi filmlerin ve hatta kötülerin tadını çıkarıyorum, dedi. Sonra beni öğrettiği Princeton'dan aradı ve bana 'Kimseye söyleme' romanını yayınlaması gerektiğini söyledi. Ben istemeden, romanı tavsiye ederek tusquets ve seix barral başyazılarını aradı. Seix Barral'dan şair Gimferrer, yayınlamaya karar verdi ve Mario'dan propaganda için bir paragraf istedi. Vargas Llosa bunun “mükemmel bir roman” olduğunu yazdı. Büyük ölçüde abarttı. Adaylığını desteklediği için lehime geri dönmek istedi. Onun sayesinde yazar olarak kariyere başladım.
Biz Biltmore Hotel'in tercih ettiği bir şehir olan Madrid ve Miami'deydik, zaten sinemaya gidiyorduk ve yemeğe gittik. Carmen Balcells'in beni edebi ajansında imzalamasını sağladı. Fujimori'nin bir diktatör olduğunu ve otokratı destekleyen Perulu'nun büyük çoğunluğu olduğunu söyledi. Álvaro'ya göre, bana beni Amerika Birleşik Devletleri vatandaşı yaptığını söylediğimde memnun oldu çünkü Álvaro'ya göre “mutlu barbarlık” ülkesi Fujimori'nin Mafioso Peru'ya dönmek istemiyordu. Büyük yazar Montaner, Georgetown'daki 35. Cadde'deki dairem ve Key Biscayne'nin Hampton Caddesi'ndeki evimi ziyaret etti. Muhtemelen kitapları olduğunu görmekten memnundu.
Arkadaş olduğumuz yıllardı. Sonra düşman olduk.
Doksanların sonunda programımda Fujimori ile röportaj yaptım. Röportaj dostça, şikayetçi. Vargas Llosa beni bu zayıflığı affetmedi. Santo Domingo Kitap Fuarı'ndayken, beni selamlamak istemedi, beni görmezden geldi, ancak Patricia daha sonra beni selamladı. Sonra birbirimizi Miami'deki bir sanat galerisinde gördük ve el sıkışmak istemedik, bu da beni emekli olmaya zorladı, dehşete düştü.
Sonra Perulu Basınında halka açık bir şekilde savaşıyoruz çünkü Toledo'nun başkanlık adaylığını destekledi ve ben televizyondan savaştım. Toledo'nun bir alçak, yalancı olduğunu söyledim. Álvaro Vargas Llosa programıma geldi ve ikinci turdan önce Toledo ile ayrıldı. Babası beni bu karar için haksız yere suçladı ve bana “dedikodu, manipülatif ve ilgi çekici” dedi. Toledo başkanlığı kazandı. Şimdi bir hırsız için hapsedildi.
Yıllar sonra Meksika, Guadalajara'dayız. Beni sevgiyle karşıladı. Onun hareket ettiğini görmek için tiyatroya gittim. Elephantiam hafızasından etkilendim. Birlikte akşam yemeği yedik. Uzlaşma yapmıştık. Planeta ödülünde ikinci olduğu için beni tebrik etti.
Sonra tekrar Peru basında savaştık çünkü Humala'nın başkanlık adaylığını destekledi ve ben televizyondan savaştım. Bana “Palyaço, Esnob, Jester” dedi. Aptalca, sanki yapmadığım gibi kindar dedim. Humala başkanlığı kazandı. Şimdi bir hırsız için hapsedildi.
Vargas Llosa'nın ölmesinden iki yıl önce, kurgudan Mario'nun García Márquez'e verdiği yumrukları yeniden yaratmaya çalışan 'Geniuses' romanını yayınladım. İspanya'nın 'Ülkesi'nde röportaj yapan Vargas Llosa, romanımın kesinlikle “çok fazla yalan” olduğunu söyledi. Başyapıtlarını okumayı öğrendiğim bir şey cevapladım: İyi romanlar, anlatıcı altında kötü bir şekilde çözüldüğü romanlar, okuyucuyu şüphesiz gerçekler olduklarına ikna etmeyi başarıyor. 'Geniusları' okumadığını hiç bilmiyordum.
