HalaycıBaşı
New member
Karşı akım yazar her zaman ABC'ye yakın hissetti ve arşivimizde yüzlerce makalesi var.
1997'de Mariano de Cavia'nın teslimatı sırasında Vargas Llosa ABC
Kaç düşünce, son on yılda ABC'nin makaleleri için doğal çevre olacağını Mario Vargas Llosa. Liberal bir figür, bir yazar ve entelektüel, gazetemizin ideolojisine bir eldiven olarak ayarlandı. Başlık ile Nobel Ödülü ilişkisi, daha sonra İspanyol basından ve Vocento'nun bugün, uzun ve doğal, sevecen ve aynı zamanda da uzaktı. Ve ABC'de, özellikle diğer yazarları kovmak veya yeni romanlarını sunmak için çok şey yazsa da, asla imzalamasına izin vermedi. 'El País' okuyucularıyla atanmasına sadık kaldı.
Ve girişim eksikliği nedeniyle değil. Ölüm gününde hafıza yaparak, neredeyse hiç hafızası olmayan eski fıkralara, gazetelerin basmadığı küçük bölümlere ve sadece tanık olanların anılarını sürdüğü küçük bölümlere bakmak için yavaş yavaş geçmişe bir gezi yapabiliriz.
Evde hatırlandığını, yazarı 2004'e çekmek için en ciddi girişim. Sebep ve bütçeyle silahlı olarak, Augusto Figueroa Caddesi'ndeki Madrid restoranı Arce'da yazarla bir randevu vardı ve burada tekrar 'bastonu attı', çok istenen ABC okuyucularıyla. Fırsat açıktı ve şüphesiz buna değer verdi. Beyefendi olarak, daha sonra reddetmesini daha iyi açıklamak zorunda kaldığını hissetti: «Teklif için teşekkür ederim, ama bunu reddetmem gerekecek. Aşağılama yüzünden değil, ABC'de makalelerimin sadece okuyucularla aynı fikirde olacağını hissettiğim için onları gerçekten şaşırtmayacaklar. Ve yine de, 'El País'te' daha çok okuyucu keçim, yabancı cemaatte vaaz ediyorum ve iyi ödenenlere ek olarak ilginç çünkü liberal fikirlerimi garip bir bölgede savunarak yararlı hissediyorum ». Söylemeye geldi.
Vargas Llosa'nın gazeteciliğe verdiği önemi anlamak için makalelerini ve kroniklerini okumak yeterli olmasaydı, 1997'de aldığı Mariano de Cavia Ödülü'nü acele ederek aldığı Mariano de Cavia Ödülü'nü kabul etme konuşmasını hatırlamaya yardımcı olurdu. 'Göçmenler' olarak adlandırıldı ve MOMA'daki temizlikçi bir kadından La Mancha'daki bir konakta hizmete kadar, gezileri boyunca bulan, kendi ülkelerinin, kendi ülkelerinin, kendi ülkelerinin somut hikayelerine odaklandı ve daha sonra – daha sonra – daha fazla yönetmek ve daha fazla kaçınmamız gereken büyüyen ve durdurulamaz bir fenomenin örnekleri olarak hizmet etti.
Cavia'nın konuşması, eski kostümbristi gazeteciliğin geleneğinde tam örtülü bir itiraf ya da en az bir yarım itiraftı: “Gazetecilik olmadan yazar olmazdım ve yazdığım romanların çoğunu yazmazdım” dedi. Mesleğin uygulamasının, çok genç, onun gibi genç bir adamın daha az şanslı sınıflarla karışmasına izin vermeyen Lima toplumunun sınıf sınırlarını kırmasına izin verdiğini açıkladı. “Gazeteciliğin literatürü her zaman hayatta derinden köklü bir şey olarak anladığına inanmalıyım.”
Daha sonra gazeteciliğin işlevini madende bir kanarya olarak veya özgürlüğün yokluğunun ilk kurbanı olarak hatırladı: otoriterlik, yalan ve yanlış bilgi şüphesiyle işaretlenmiş Monocord gazeteciliğine neden olur.
Birkaç yıl geriye doğru zaman içinde seyahat ederek, 'La Fiesta del Chivo'nun ayrılmasının kültürel bir olay olduğunu ve ABC'nin röportajını bir kapak teması olarak veren tek gazete olduğunu hatırlamamız gerekir: “Edebiyat özgürlük öğrenmesidir” dedi. Aslında, ilk önce, karmaşıklığıyla ve büyük bir gülümsemeyle, editörle başarı ile başa çıktığı için, başarı, başarı ile yardımcı oldu. Tulio DeMicheli, kaldığı otel ile yakınlardaki bir oditoryum arasında çok kısa bir yürüyüş sırasında, editoryal tarafından gazetesine verilen diğer münhasırların koruyucularından gizlenmiş. Onlardan kaçtılar ve hep teşekkür ederiz. Bu bir gazetede hayat.
Bir süre önce, yetmişli yılların sonunda ve seksenlerin başında, Vargas Llosa sık sık ABC okuyucularıyla randevuya, üçüncü taraf makaleleri ve çok sayıda işbirliği ile katıldı. Unutulmaz Kara beyaz, kurgunun yalanlarının gerçeği 'üzerine yansımaları ve Milosz'dan Koestler'e ve Pedro Joaquín Chamorro çocuklarının Demokrasi'nin gücüne inançla gazeteleri yönlendirdiği Nikaragua'da gerçek hayattan büyük muhalifler ve özgürlük paladinleri üzerine metinleri.
Belki de en iyi makalelerinden biri 10 Ocak 1979'da üçüncü sırada yer aldı. 'Ben, El Negro' olarak adlandırılıyor ve Londra'daki deneyimini anlatıyor, kırmızı bir Carpenter evine gittiğinde ve Vargas Llosa ırkçılığını hissetti: «O zamanlar rezervlerim insan problemlerinin ikili açıklamalarına doğru başladı. Her zaman birinden siyahsınız ».
Bir Hata Bildir
1997'de Mariano de Cavia'nın teslimatı sırasında Vargas Llosa ABC
Kaç düşünce, son on yılda ABC'nin makaleleri için doğal çevre olacağını Mario Vargas Llosa. Liberal bir figür, bir yazar ve entelektüel, gazetemizin ideolojisine bir eldiven olarak ayarlandı. Başlık ile Nobel Ödülü ilişkisi, daha sonra İspanyol basından ve Vocento'nun bugün, uzun ve doğal, sevecen ve aynı zamanda da uzaktı. Ve ABC'de, özellikle diğer yazarları kovmak veya yeni romanlarını sunmak için çok şey yazsa da, asla imzalamasına izin vermedi. 'El País' okuyucularıyla atanmasına sadık kaldı.
Ve girişim eksikliği nedeniyle değil. Ölüm gününde hafıza yaparak, neredeyse hiç hafızası olmayan eski fıkralara, gazetelerin basmadığı küçük bölümlere ve sadece tanık olanların anılarını sürdüğü küçük bölümlere bakmak için yavaş yavaş geçmişe bir gezi yapabiliriz.
Evde hatırlandığını, yazarı 2004'e çekmek için en ciddi girişim. Sebep ve bütçeyle silahlı olarak, Augusto Figueroa Caddesi'ndeki Madrid restoranı Arce'da yazarla bir randevu vardı ve burada tekrar 'bastonu attı', çok istenen ABC okuyucularıyla. Fırsat açıktı ve şüphesiz buna değer verdi. Beyefendi olarak, daha sonra reddetmesini daha iyi açıklamak zorunda kaldığını hissetti: «Teklif için teşekkür ederim, ama bunu reddetmem gerekecek. Aşağılama yüzünden değil, ABC'de makalelerimin sadece okuyucularla aynı fikirde olacağını hissettiğim için onları gerçekten şaşırtmayacaklar. Ve yine de, 'El País'te' daha çok okuyucu keçim, yabancı cemaatte vaaz ediyorum ve iyi ödenenlere ek olarak ilginç çünkü liberal fikirlerimi garip bir bölgede savunarak yararlı hissediyorum ». Söylemeye geldi.
Vargas Llosa'nın gazeteciliğe verdiği önemi anlamak için makalelerini ve kroniklerini okumak yeterli olmasaydı, 1997'de aldığı Mariano de Cavia Ödülü'nü acele ederek aldığı Mariano de Cavia Ödülü'nü kabul etme konuşmasını hatırlamaya yardımcı olurdu. 'Göçmenler' olarak adlandırıldı ve MOMA'daki temizlikçi bir kadından La Mancha'daki bir konakta hizmete kadar, gezileri boyunca bulan, kendi ülkelerinin, kendi ülkelerinin, kendi ülkelerinin somut hikayelerine odaklandı ve daha sonra – daha sonra – daha fazla yönetmek ve daha fazla kaçınmamız gereken büyüyen ve durdurulamaz bir fenomenin örnekleri olarak hizmet etti.
Cavia'nın konuşması, eski kostümbristi gazeteciliğin geleneğinde tam örtülü bir itiraf ya da en az bir yarım itiraftı: “Gazetecilik olmadan yazar olmazdım ve yazdığım romanların çoğunu yazmazdım” dedi. Mesleğin uygulamasının, çok genç, onun gibi genç bir adamın daha az şanslı sınıflarla karışmasına izin vermeyen Lima toplumunun sınıf sınırlarını kırmasına izin verdiğini açıkladı. “Gazeteciliğin literatürü her zaman hayatta derinden köklü bir şey olarak anladığına inanmalıyım.”
Daha sonra gazeteciliğin işlevini madende bir kanarya olarak veya özgürlüğün yokluğunun ilk kurbanı olarak hatırladı: otoriterlik, yalan ve yanlış bilgi şüphesiyle işaretlenmiş Monocord gazeteciliğine neden olur.
Birkaç yıl geriye doğru zaman içinde seyahat ederek, 'La Fiesta del Chivo'nun ayrılmasının kültürel bir olay olduğunu ve ABC'nin röportajını bir kapak teması olarak veren tek gazete olduğunu hatırlamamız gerekir: “Edebiyat özgürlük öğrenmesidir” dedi. Aslında, ilk önce, karmaşıklığıyla ve büyük bir gülümsemeyle, editörle başarı ile başa çıktığı için, başarı, başarı ile yardımcı oldu. Tulio DeMicheli, kaldığı otel ile yakınlardaki bir oditoryum arasında çok kısa bir yürüyüş sırasında, editoryal tarafından gazetesine verilen diğer münhasırların koruyucularından gizlenmiş. Onlardan kaçtılar ve hep teşekkür ederiz. Bu bir gazetede hayat.
Bir süre önce, yetmişli yılların sonunda ve seksenlerin başında, Vargas Llosa sık sık ABC okuyucularıyla randevuya, üçüncü taraf makaleleri ve çok sayıda işbirliği ile katıldı. Unutulmaz Kara beyaz, kurgunun yalanlarının gerçeği 'üzerine yansımaları ve Milosz'dan Koestler'e ve Pedro Joaquín Chamorro çocuklarının Demokrasi'nin gücüne inançla gazeteleri yönlendirdiği Nikaragua'da gerçek hayattan büyük muhalifler ve özgürlük paladinleri üzerine metinleri.
Belki de en iyi makalelerinden biri 10 Ocak 1979'da üçüncü sırada yer aldı. 'Ben, El Negro' olarak adlandırılıyor ve Londra'daki deneyimini anlatıyor, kırmızı bir Carpenter evine gittiğinde ve Vargas Llosa ırkçılığını hissetti: «O zamanlar rezervlerim insan problemlerinin ikili açıklamalarına doğru başladı. Her zaman birinden siyahsınız ».
Bir Hata Bildir
